niedziela, 23 sierpnia 2015

Depozyt myśli - pomaganie daje kopa


Obudziłam się dziś rano, nie dość, że nie wyspana to jeszcze w kiepskim humorze. Ale trzeba było zwlec się z łóżka 
o odpowiedniej porze, bo dziś po raz trzeci byłam wolontariuszką fundacji DKMS. 

Przyjechała po mnie organizatorka i pojechałyśmy na miejsce, gdzie trzeba było wszystko przygotować, a  uwierzcie mi, że jest co przygotowywać. Jak widzi się imprezy masowe organizowane od zaplecza... Chaos, chaos i jeszcze raz chaos. 
Jednak zaraz po tym, jak rzuciłam się w wir pracy, mój zły humor gdzieś uleciał. Rozmowa z pozytywnie nastawionymi ludźmi, którzy chcą pomóc innym, świadomość, że swoim zaangażowaniem przyczyniam się być może do uratowania chorej osoby dała mi zastrzyk energii, takiego kopa do życia i działania.  I tak jest za każdym razem, gdy angażuję się w jakąś akcję związaną z szeroko pojętym wolontariatem, czy działaniem w jakimś konkretnym celu. Czasem się nie chce, czasem coś nie wychodzi, bywa, że zastanawiam się po co to robię, skoro przecież nic teoretycznie nie dostaję w zamian. Jednak kiedy dochodzi już do finalizacji jakiś działań i wracam do domu czasem wymęczona, mam poczucie, że zrobiłam dla Świata coś dobrego i czuję, że to dobro we mnie dzięki temu siedzi i pozwala działać dalej, napędza mnie, by było go jeszcze więcej.

Nie chcę tu opisywać, że czułam się jak superbohater, bo w wolontariacie potrzeba dużo pokory ( o czym swoją drogą będzie
w innym poście). Jednak fakt, że skupiamy się na drugim człowieku sprawia, że zapominamy o własnym ego, o często błahych problemach. I nie ważne, że wróciłam do domu padnięta i głodna. Mam przynajmniej dobry humor i motywację do działania,
a moje problemy przestały mieć takie znaczenie. Jeśli macie, więc doła, skupcie się na drugim człowieku. Od razu będzie Wam lepiej.



poniedziałek, 17 sierpnia 2015

Czytelnia - "Ladacznica" Emma Donoghue


Z twórczością Emmy Donoghue po raz pierwsze spotkałam się czytając "Pokój" tejże autorki. Książka bardzo mi się spodobała, więc gdy tylko pojawiła się zapowiedź "Ladacznicy", natychmiast chciałam ją mieć.

Powieść dostałam w prezencie, jednak przy pierwszym podejściu zrezygnowałam po około 100 stronach. Była to dla mnie zbyt trudna powieść.

"Ladacznica" opowiada o losach Mary Saunders, młodej dziewczyny pragnącej wyrwać się z biedy i nędzy. Chęć posiadania pięknej, czerwonej wstążki jest zapalnikiem w lawinie wydarzeń, które doprowadziły córkę zwykłej szwaczki do moralnego upadku.

Trochę nie zgadzam się z opisem z okładki, który mówi, że "autorka zawarła fascynujące studium kobiety opętanej żądzą posiadania ubrań.". Moim zdaniem, Emma Donoghue pokazała raczej przykład ogromnej determinacji do tego by stać się kimś lepszym. Jak się jednak okazało, chęć wspięcia się na sam szczyt drabiny społecznej, doprowadził główną bohaterkę do tragicznego upadku na samo dno.

Obawiałam się, że książka będzie naszpikowana  nagością, seksualnością i opisami aktów prostytucji. Ku mojemu, można by rzec zdziwieniu tak nie było. Oczywiście ciężko pisać o prostytucji, bez prostytucji, ale opowieść nie jest przesycona tymi scenami.

Jeżeli lubicie klimatyczne powieści, traktujące o losach i zmaganiach zwykłych ludzi ta książka jest dla Was. Pobudza
do przemyśleń o ludzkich motywacjach.

Moja ocena 8/10

*Zdjęcie okładki pochodzi z portalu Lubimyczytać.pl

piątek, 7 sierpnia 2015

Depozyt myśli - o marzeniach

Myślałam by ten tekst zacząć błyskotliwą sentencją. Szukałam odpowiednich przykładów, lotnych przemyśleń, chwytliwego tytułu. Zastanawiałam się czy pisać, bo przecież o marzeniach wypowiadali się już wszyscy, po co więc wałkować po raz kolejny ten temat. A jednak marzycielska część mojej natury dopominała się nieustannie o ten post. Ale wiecie, ciągle brakowało błyskotliwej sentencji.

Dziś po raz kolejny przerabiałam w głowie temat marzeń, szukając pomysłu, jak przedstawić go w ciekawy sposób, który być może kogoś zainteresuje. I w pewnym momencie, zadałam sobie najprostsze z możliwych pytań. Skoro chcesz pisać
 o marzeniach, czym one dla Ciebie właściwie są?

Macie wyjątkowe szczęście, że odpowiedź przyszła w miarę szybko, więc nie musicie czekać na moje "odkrycie roku" i post 
z nim związanych kolejnych kilku miesięcy. 

Marzenia są dla mnie...


Hmmm... To chyba zbyt popularny początek odpowiedzi...

Może jednak będziecie musieli czekać te kilka miesięcy...

Żartuję oczywiście. Zacznę może od tego, jakim typem człowieka w kontekście marzycielstwa jestem. Otóż można  powiedzieć, że jestem chodzącą hipokryzją. Z jednej strony twardo stąpam po ziemi, jestem zorganizowana i myślę logicznie ( kobieta myśląca logicznie - wiem, to dobry żart jest). Sama określam siebie jako realistkę, choć większość moich przyjaciół uważa mnie za skrajnego pesymistę. Z drugiej jednak strony, chyba odkąd pamiętam, błądziłam myślami w stronę przyszłości idealnej, wymarzonej właśnie. Od dziecka chciałam zostać lekarzem. Później doszły kolejne marzenia, plany, nadzieje. 
I choć teraz wiem, że czasem te marzenie brutalnie ścierają się z rzeczywistością, znam przynajmniej odpowiedź na postawione wyżej pytanie.
 Marzenia są dla mnie motorem do działania. Posłużę się może tą nieszczęsną medycyną. Wiadomo, wszystkie dzieci mówią, że będą jako dorośli pracować w takim, a nie innym zawodzie. Mała Ala sobie wymyśliła lekarza, więc zamiast bajek namiętnie oglądała programy o operacjach. Z tym, że Ala z bajek wyrosła, a zdania nie zmieniła, choć gdzieś po drodze chciała zostać jeszcze nauczycielem i pisarką. W gimnazjum zaczęłam skupiać swoją uwagę na biologii. Później wybrałam oczywiście biol - chem. Robiłam wszystko, by na tę upragnioną medycynę się dostać. Nie dla pieniędzy, nie dla prestiżu, nie dlatego, że tak chcieli rodzice. Dlatego, że to było moje marzenie. I choć często miałam serdecznie dość rozwiązywania kolejnych 100 zadań 
z biologii, tłuczenia wzorów z chemii, to dziecięce marzenie, które  przetrwało we mnie tyle lat, dodawało mi sił. 

Po wynikach matur zrozumiałam jednak, że czasem, mimo ogromnego wysiłku z naszych działań nie wychodzi zupełnie nic. Albo wychodzi coś, co nas nie zadowala. Czy żałuję włożonej pracy? Nigdy w życiu. Cała ta sytuacja nauczyła mnie, że człowiek musi marzyć i starać się zrobić wszystko by te marzenia spełnić. Nie może jednak marzeń zamieniać w fundamenty swojej przyszłości. Są one zbyt kruche i ulotne. Dlatego też zmieniłam trochę swoje podejście i do przyszłości podchodzę znacznie bardziej analitycznie. Skoro nie medycyna, a dietetyka to zrobię to, to i to, by zostać najlepszym specjalistą w tej dziedzinie. A jeśli za rok uda się poprawić maturę, to podejmę wyzwanie i odpowiedzialność jaką ciągnie za sobą zawód lekarza. 

Życie bez marzeń byłoby dla mnie pozbawione sensu. Nie umiałabym chyba odnaleźć motywacji do tego, by coś osiągnąć, być 
w czymś najlepszym, czy choćby uczynić świat choć odrobinę lepszym miejscem.

W sierpniu jesteśmy świadkami niezwykłych nocy. Wszak na niebie możemy zobaczyć spadające gwiazdy. Dokładnie rok temu wypowiedziałam takiej właśnie gwieździe życzenie, które jednocześnie było moim Marzeniem ( takim przez duże "M" właśnie). Wiedziałam jednak, że szanse, by to pragnienie miało szansę ziścić się bez mojej ingerencji są zerowe. Jednak, w tej samej chwili, gdy życzenie powędrowało do gwiazdki, ogarnął mnie strach. Co będzie jeśli się nie uda? Co jeśli się rozczaruję? Co jeśli zacznie mi zależeć jeszcze bardziej na moim Marzeniu, a ono okaże się niemożliwym do spełnienia?  "Jeśli Twoje marzenia cię nie przerażają, to znaczy, że są za małe...". 
Ten cytat jest ostatnio moim ulubionym. Nie ma marzeń, których nie można spełnić. Trzeba tylko wziąć to marzenie, postawić sobie przed oczami, podkasać rękawy i zabrać się do ciężkiej pracy. Nie bać się rozczarowania, tego, że się nie uda. Bo jeśli nawet rzeczywistość odbierze Ci marzenie, nie odbierze Ci doświadczenia i poczucia spełnienia, że zrobiłeś wszystko, co w Twojej mocy, by choć na milimetr zbliżyć się do spełnienia swoich pragnień. 


A czym dla Was są marzenia? Czekam na odpowiedzi w komentarzach,
 lub mejlach depozyt_mysli@op.pl).